Karakter boyutu :13 Punto15 Punto17 Punto19 Punto

Unutulmaya Yüz Tutmuş Meslekler

Unutulmaya Yüz Tutmuş Meslekler
ÇÖMLEKÇİLİK
20.02.2013 / 01:49


Son iki haftadır gazetemizin “Unutulmaya Yüz Tutmuş Meslekler” köşesinde ülkemizde olduğu gibi ilçemizde de bir bir yok olan gözde mesleklere yer veriyoruz. Bu haftaki sayımızda sayıları her geçen gün azalan mesleklerden hangisine değinsek diye düşünürken, günün yorgunluğunu atmak için yer yer ziyaret ettiğimiz İBD Park Düğün Salonu ve Eğlence Merkezinde sütlaçlarımızı sipariş edip büyük bir keyifle beklerken sütlaçların güveçte gelmesi haftanın Unutulmaya Yüz Tutan Mesleğini belirledi.



ÇÖMLEKÇİLİKGeçmişi neredeyse insanlık tarihiyle yaşıt olan çömlek, yaklaşık 30 yıl öncesine çökelek, turşu ve yağ gibi çabuk bozulan gıdaları saklamak için kullanılırdı.



Şimdilerde Sütlaç güveci, yoğurt güveci hatta kuru fasulye çömleği moda oldu ama çömlekçilik ne yazık ki birçoğumuzun adını bile duymadığı, ne işe yaradığını bile bilmediği birçok meslek dalı gibi teknolojinin gelişmesiyle birlikte yok olma aşamasına geldi.



Modası geçen, devrini tamamlayan meslekler piyasadan sessiz sedasız çekilirken, İlçemizde Semercilik Necati Hayta’nın, Saraççılık Kadir Arslanbaş’ın Çömlekçilikte Çorumlu Hacı Ömer Tunç’un marifetli ellerinde hayat bulmaya devam ediyor.





Çamura Hayat Veren Hacı Ömer Tunç (72)  bu hafta köşemizin konuğu oluyor.



Namı diğer Çorumlu Çömlekçi Hacı ve hayat arkadaşı Perihan Tunç Kızılırmak'ın getirdiği kırmızı topraktan elde edilen çamuru, büyük bir özenle işlerken bir taraftan da sorularımızı yanıtlıyorlar.



Kızılırmak’ tan elde edilen çamurun işlenmesi ve çömlekçi çarkı başta olmak üzere çeşitli teknikler ile sanat eserlerine dönüştürülmesi konusunda bilgiler veren Çömlekçi Hacı Ömer Tunç 1951 yılında 12 yaşındayken Çorum’da dayısının oğlunun yanında çırak olarak başladığı çömlekçilik zanaatını 1962 yılında ilçemize gelerek açtığı çömlek atölyesinde hala devam ettirmekte.



Çömlekçi Hacı “Ustasız Meslek Olmaz” diyerek “Çömlekçilik zanaatıyla iştigal eden dayımın oğlunun yanında çırak olarak başladığımda henüz 12 yaşındaydım. O Yıllarda böyle cam veya plastik kaplar fazla kullanılmıyordu. İnsanlar çabuk bozulabilecek gıdalarını, salçasını, turşusunu, peynirini, zeytinini, çömleklerde muhafaza ediyorlardı. Dolayısıyla çömlekçilik mesleği de revaçtaydı.



Plastik ve cam eşyaların yaygınlaşmasıyla bu kaplar, önce şehir merkezlerinde, sonra da köylerde kullanılmaz hale geldi. Artık kimse çömlek kullanmıyor. Şimdilerde ise bu mesleği zar zor da olsa sürdürebilmek için çömlek, saksılık, baca şapkası, küp, testi ve çeşitli süs eşyası yapmak zorunda kaldık.



Tüm benliğini işine vermiş, huşu içinde çalışan çamura adeta can veren çömlekçi ustamız Hacı Ömer Tunç’un hayat arkadaşı Perihan Tunç 35 yıldır eşine çamur yoğurduğunu ve bu zanaatı birlikte yapmanın mutluluğunu yaşadığını ifade ederek “Alın teri, çabayı, gayreti, helalden kazanmayı ve ekmek parasını çağrıştırır” diyerek alın terinin önemine vurgu yapıyor.



“Şekilsiz kile şekil vermeye başlayalı 35 yıl oldu. Eşim Hacı Ömer bu zanaatın inceliklerini öğretti. Birçoğu için anlam ifade etmeyen çamurları sabır ve fedakârlıkla işledik. Yıllardır birlikte düşürdüğümüz her alın teri bizim bereketimiz olurken çömlekçilik mesleğinin de geleceği oldu.



Ama maalesef bu zanaatı ne çocuklarımız nede şuana kadar yetiştirdiğimiz çıraklar meslek olarak gördüler. Tek üzüntümüz Hacı Ömer ile bu zanaatın ilçemizde bizimle birlikte son nefesini vermesi”





Kadın Elinin Değdiği Atölye



1692’den beri ilçemizde çömlekçilik zanaatıyla uğraşan, 48 yıldır sözüne güvenirliliği sanatına olan sevgisi ile bir Osmancıklıdan daha Osmancıklı olan Çömlekçi Hacı Ömer Tunç Çömlekçi Atölyesinde eşi Perihan Tunç ile birlikte çamura şekil vermeye devam ederken dikkatimizi atölyenin temizliği çekiyor.



Tozun ve Çamurun bulunduğu bir yerin temiz olabileceği aklımızın ucundan bile geçmezken Çömlekçi Hacı Ömer Tunç’un Çömlekçi Atölyesi adeta pırıl pırıl. Çardak ve tezgâh haricinde atölyenin tabanında ve kullanılan diğer malzemelerde ne toz nede çamur görmek mümkün.



Bu atölye ye kadın elinin değdiği her haliyle belli.   



Yüzyıllardır gözde meslekler arasında olmasına karşın çömlekçilik mesleğinin ilçedeki son temsilcileri olan Hacı Ömer Tunç ve Eşi Perihan Tunç güler yüzlü karşıladıkları gibi yine güler yüzle uğurluyorlar. Ve devam ediyorlar geçim kaynakları olan çamuru yoğurmaya…



Bazı mesleklerin isimleri dahi unutulurken, ilçemizde Semercilik, Saraççılık ve çömlekçilik yaşlı ustalarının ellerinde hayat bulmaya devam ediyor.



Not: Unutulmaya Yüz Tutan Meslekler Köşemizde ilçemizde faaliyetlerini sürdürmekte olan Semercilik, Saraççılık ve Çömlekçilik mesleklerine yer verdik ve diğer mesleklere de yer vermeye devam edeceğiz.



Köşemizi takip eden okuyucularımızdan Osmancık Belediye Şehir Tiyatrosu Müdürü Sayın Umut Canbolat’ın  “Günümüz gençliği bu mesleklerin ne olduğunu bilmeyebilirler, anlamlarını da yazmakta fayda var” söylemi üzerine mesleklerimizin anlamlarını yazarken kendisine de bu hatırlatmadan dolayı teşekkür ediyorum.



Çömlekçilik: Pişirilebilir kil ve toprak karışımından çömlek testi çömlek çanak tabak vb. ürünlerin yapımına “Çömlekçilik” denir.



Semercilik: Semer yapan veya satan kimse.



Yük taşımak amacıyla eşek, katır, beygir gibi binek hayvanlarının sırtına yerleştirilen ağaç iskeleti yastığa semer denilmektedir. Ağaç, metal, saz, deri, dokuma gibi malzemelerden hazırlanmaktadır. Semeri bağlamak için kolan, kayış veya kaytan gibi sağlam şeritler kullanılmaktadır.



Saraç: Koşum ve eyer takımlarını işleyen, süsleyen ve satan kimse.  


Etiketler:
Bu haber toplam 5941 defa okundu
YAZARLAR